Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Ανίκητος...



Πανσέληνος... Επέστρεφα με το αυτοκίνητο και έβλεπα απ'την ηλιοροφή το φεγγάρι να μου χαμογελάει. Έσβησα τα φώτα πορείας κι'αφέθηκα, βλέποντας αρκετά καθαρά, ακόμα και τις στροφές, ακόμα και τις σκιές των δέντρων στον δρόμο σα γίγαντες να υποκλείνονται ανοίγοντας δρόμο να περάσει ο Αυτοκράτορας... Με τη μηχανή θά'ναι πιο εντυπωσιακό ακόμα, κάτι που υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα ζήσει φέτος...

Το αίσθημα του νικητή το χάνεις απ'το αίσθημα του νικημένου ή το αίσθημα του ανίκητου. Αυτό σου χαλά και την απόλαυση του αγνώστου. Χάνεις το ενδιαφέρον σου αν βλέπεις απ'την αρχή ή έστω απ'τη μέση πως το παιχνίδι θά'ναι και πάλι δικό σου. Και τα λίγα παιχνίδια που φτάνεις μέχρι το τέλος νικώντας, τα τελειώνεις μόνο και μόνο για να βεβαιωθείς πως το ένστικτό σου ακόμα λειτουργεί σωστά...

Κανείς δε μπορεί να καταλάβει γιατί ένας Αυτοκράτορας που μπορεί να τα έχει όλα θέλει να ζει σαν αυλικός ή σα δούλος ενίοτε. Ίσως γι'αυτό και δεν θα γίνουν ποτέ Αυτοκράτορες. Ίσως γι'αυτό και όσες φορές κι'αν νικήσουν ποτέ δεν θα γίνουν νικητές, ποτέ δεν θα νοιώσουν ανίκητοι, ακόμη και στις μεγαλύτερες ήττες...

Είναι ο έρωτας παιχνίδι και το έπαθλο η γυναίκα ή η γυναίκα παιχνίδι και το τίμημα ο έρωτας? Κι'αν ναι το λάφυρο ποιο είναι? Μήπως εσύ ο ίδιος? Και πως μπορείς να ξέρεις? Πάντα υπάρχει κι'η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Και δε μπορείς να ξέρεις αν γελάει κοροϊδεύοντάς σε ή αν κλαίει για σένα ή αν χαμογελάει θαυμάζοντάς σε. Στο κάτω κάτω εσύ γεννήθηκες πολεμιστής. Κι'οι πολεμιστές, οι αγωνιστές, οι Αυτοκράτορες ξέρουν και να κερδίζουν και να χάνουν για να ξανακερδίσουν μετά. Κι'ας χάνουν πάντα ή ποτέ. Το αίσθημα ή η ψευδαίσθηση τ'ανίκητου είναι πάντα μέσα σου. Σαν καρφί στην καρδιά. Καρφί που δε μπορεί να βγει με τίποτα αλλοιώς θα αιμορραγήσεις και θα πεθάνεις. Κι'οι ανίκητοι δεν πεθαίνουν παρά μόνο μέχρι να ξαναγεννηθούν απ'τις στάχτες της συντριβής τους. Μόνο τους κίνητρο η μάχη. Μόνο τους λάφυρο η ζωή. Με σένα ή χωρίς...

6 σχόλια:

Βούλα είπε...

Ακίνητος...ΚΑΙ ΨΗΛΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!

bianca είπε...

Η κορυφή έχει μοναξιά.
Καλή σου μέρα.

Emperor είπε...

Βουλίτσα. Που χάθηκες κορίτσι μου? Χέρια ψηλά ή πόδια? :ΡΡΡ

Levina είπε...

Νικητής πάντα?? Μα πάντα?? Μα πως μπορείς να το νοιώθεις συνέχεια έτσι? Ακόμα και όταν χάνεις εσύ να νοιώθεις νικητής? Πόση εσωτερική δύναμη θέλει αυτό? Πολλά ερωτηματικά....απορίες.
Καλό σου βράδυ Emperor.

Emperor είπε...

Bianca. Ο πάτος έχει ακόμα περισσότερη μοναξιά. Κλαίνε όλοι αλλά ο καθ'ένας μόνος του. Καλησπέρα! :)

Emperor είπε...

Levina γλυκειά μου είναι περίπου σαν τον Οβελίξ που έπεσε μωρό μέσα στο φίλτρο. Εκτός απ'τις στιγμές ευαισθησίας του για τη μικρή του αγάπη, που έπιανε κι'αυτός πάτο, όλες τις άλλες ένοιωθε ανίκητος. Αν ενστερνιστείς το 'κάθε εμπόδιο για καλό' τότε όποτε θα σου τυγχαίνει αναποδιά θα σκέφτεσαι πως είναι για το καλό σου, θα χαμογελάς και θα προχωράς. Μόνιμο ντοπάρισμα ένα πράμα. :)

Καλό σου βράδυ! Φιλιά! :)

Υ.Γ.Το μυστικό δεν είναι το πόσες φορές θα ξανασηκωθείς αν πέσεις, αν και είναι πολύ βασικό. Το μυστικό είναι το πόση ώρα θα μείνεις στο έδαφος. Αν σηκωθείς πολύ γρήγορα θα σε ξαναρχίσουν στις μπουνιές. Αν αργήσεις θα χάσεις τη μάχη. Αλλά στην επόμενη θα είσαι πιο έτοιμος. Αν όμως σηκωθείς την κατάλληλη στιγμή θα κερδίσεις και τη μάχη και τον πόλεμο. Ωραία λόγια, ναι? Το ξέρω. Αλλά απ'τα λόγια φτάνουμε στην πράξη πιστεύω. :)