Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Το γήρας...



Το γήρας ουκ έρχεται μόνο. Το φέρνουμε εμείς. Άρα εμείς μπορούμε να το σταματήσουμε. Δύσκολο, όπως και η ευτυχία. Αλλά τίποτα αδύνατο σ'αυτόν τον κόσμο. Φτάνει να το θες πραγματικά. Κι'αν δεν το καταφέρεις τουλάχιστο θά'σαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου πως προσπάθησες. Κι'αν το σκεφτείς καλά, τις περισσότερες φορές είναι με τον εαυτό σου που τά'χεις. Που δεν προσπάθησες, δεν έκανες ότι σκεφτόσουν, δεν έδρασες, δεν έζησες. Άλλαξέ το λοιπόν. Ζήσε. Κι'άσε τους άλλους. Αν ήθελαν το καλό σου θα φρόντιζαν γι'αυτό. Καληνύχτα...

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Boiled Stones (Τα Χριστούγεννα της Coca Cola)



Όσοι με παρακολουθούν τα τελευταία χρόνια ξέρουν πως ακόμα και σήμερα αγαπημένο μου Χριστουγεννιάτικο παραμύθι είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα κι'αγαπημένο μου Χριστουγεννιάτικο τραγούδι είναι ο μικρός τυμπανιστής. Αναμνήσεις παιδικών χρόνων και προβληματισμοί σύγχρονης εποχής.

Τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, τα Χριστούγεννα και την Ανάσταση, που παρεπιπτόντως αυτή είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας κι'όχι τα Χριστούγεννα, τις περνώ οικογενειακά. Στα 30 χρόνια ενήλικης ζωής μου δοκίμασα πολλά είδη εορτασμών. Σε φιλικά σπίτια, σε ξενοδοχεία, ακόμη και σε πλατείες. Τίποτα δε μπορεί ν'αλλάξει το συναίσθημα των οικογενειακών μαζώξεων. Χωρίς να σημαίνει πως όσοι μαζευόμαστε είμαστε αγαπημένοι. Υπάρχουν χρονιές που είναι έτοιμα τα μαχαίρια, υπάρχουν χρονιές που είμαστε μέσ'την τρελλή χαρά, υπάρχουν χρονιές που είμαστε αδιάφοροι. Εκτός αυτού, τα 48 και χρόνια ζωής μου, με προσωπικές και άλλων εμπειρίες αλλά και με γονείς 80ρηδες πλέον, με έχουν μάθει πως κάθε στιγμή μπορεί νά'ναι η τελευταία σ'αυτόν τον κόσμο, οπότε είναι κρίμα για τον καθ'ένα μας να μην την χαίρεται και να τη ζει όπως καλύτερα νοιώθει ή έστω όπως λιγότερο άσχημα νοιώθει, φροντίζοντας να χαράζει αναμνήσεις κι'όχι τύψεις στην καρδιά του.

Και φέτος λοιπόν μια απ'τα ίδια περίπου. Κι'όμως, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Κατ'αρχήν φέτος έφτιαξα όλα τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά, κουραμπιέδες, μελομακάρονα και Christmas Cake, ενώ κάθε χρόνο αγόραζα τα πρώτα δυο και το τρίτο το έφτιαχνε η μητέρα μου, κάτι που δε μπορεί να κάνει πλέον. Και, αν και πρώτη φορά, έμειναν σχεδόν όλοι από ευχαριστημένοι μέχρι ενθουσιασμένοι απ'το αποτέλεσμα. Και έχοντας ακόμη συνήθειες του παρελθόντος στο μυαλό και στη ψυχή, έστω και ετοιμοθάνατες κι'έτοιμες να περάσουν στη σφαίρα των αναμνήσεων, πήρα απ'τα δημιουργήματά μου και στους πρών συναδέλφους μου. Και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Άρεσαν σ'όλους, κι'αυτό με ικανοποίησε, και υπήρχαν και τα σταθερά άτομα που δεν δοκίμασαν, όπως ποτέ δεν έτρωγαν απ'τα κεράσματά μου σε γενέθλια και γιορτή και σε διάφορα άλλα γεγονότα. Και χάρηκα γι'αυτό, αφού για άλλη μια φορά ένοιωσα πως όσο λάθος κι'αν είμαι, δεν έφταιγα για το συγκεκριμένο παρελθόν. Αλλά γι'αυτό ίσως γράψω αργότερα.

Βρεθήκαμε λοιπόν οι λιγοστοί συγγενείς, λιγότεροι από συνήθως αφού εκτός απ'το ότι χώρισαν κάποιοι απ'την οικογένεια δεν είχαμε  άλλους καλεσμένους φέτος, φάγαμε, ήπιαμε, και άκουσα διάφορα. Κάθε χρόνο ακούω διάφορα, μιας και η γνωστή θλίψη των εορτών μαζί με το αλκοόλ αφήνουν ελεύθερα τα συναισθήματα του θυμού και της λύπης να εκφραστούν. Τίποτα πιο διδακτικό από τα παραπονεμένα λόγια, δικαίως ή αδίκως δεν έχει σημασία, των γηραιοτέρων. Όπως επίσης τίποτα πιο διδακτικό απ'το γύρισμα του τροχού της ζωής, τιμωρώντας συνήθως με το ίδιο νόμισμα αλλά ψηλότερης τιμής, τα μεγάλα λόγια, τις μεγάλες ιδέες και τα ανικανοποίητα συναισθήματα νεαρών ή και μεγαλυτέρων, παιδιά όλα του εγωισμού και της πλεονεξίας. Κάτι τέτοιο ήταν και το καινούριο απόκτημα μιας ανηψιάς, ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο Suzuki Swift. Τι πιο φυσικό και συνηθισμένο για ένα νεαρό άτομο με περιορισμένα έσοδα θα μου πει κάποιος. Κι'έχει δίκηο, απ'την στιγμή που δεν ξέρει την ιστορία. Η ιστορία που έμεινε βαθειά χαραγμένη στην καρδιά μου και στο μυαλό μου όταν, λίγα χρόνια πριν, όντας παραχαϊδεμένη κι'έχοντας Mercedes δώρο απ'τον παππού της, είχε πει 'Δε μπορώ να φανταστώ πως μια κοπέλλα μπορεί να ονειρεύεται να καταφέρει ν'αποκτήσει ένα Suzuki Swift'. Έχει ο καιρός γυρίσματα λοιπόν.

Το είπα πολλές φορές πως θεωρητικά, με βάση τα κοινωνικά δεδομένα, γεννήθηκα και μεγάλωσα φτωχός. Από μικρός ήξερα πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης που φέρνει δώρα (τότε τα έφερνε την Πρωτοχρονιά στα άλλα παιδιά, τη μέρα που γιόρταζε) αλλά μόνο ο Άγιος Βασίλης που φέρω το όνομά του αλλά όχι και τη χάρη του. Κι'αν είχα κανά δωράκι απ'τους φτωχούς γονείς μου καμιά φορά, ήταν κανά πουλοβεράκι, κανά μπουφανάκι, κανά ζευγάρι παπούτσια. Θυμούμαι και αρκετοί ίσως να το θυμούνται γιατί το λέω συχνά, τα δύσκολα χρόνια της προσφυγιάς, που στο δημοτικό που πήγαινα μας έπαιρναν μέτρα (μόνο τα προσφυγόπουλα εννοείτε) και μας έκαναν δώρο για τα Χριστούγεννα ένα ζευγάρι παπούτσια. Μια κατάσταση που συνέβαινε και 40 χρόνια πριν την εισβολή, στην Κύπρο της Αγγλοκρατίας και μετά. Τα παιδιά να παίρνουν για Χριστουγεννιάτικο δώρο ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα μακρύ παντελόνι, ένα πουλοβεράκι. Κι'όχι όλα. Και ξαφνικά, ότι γινόταν πριν 40 χρόνια και πριν 80 χρόνια γίνεται και σήμερα. Πολλές φτωχές οικογένειες που ο μόνος τρόπος να περάσουν Χριστούγεννα 'καθώς πρέπει' ειναι να τους βοηθήσουν φιλόπτωχες οργανώσεις, να τους προμηθεύσουν απ'τα κοινωνικά παντοπωλεία, να τους ευεργετήσουν, να τους στείλει βοήθημα η (μη) κυβέρνηση, σ'Ελλάδα και Κύπρο. Εκτός αν χρωστάνε στην κυβέρνηση (γιατί το κράτος είναι διαλυμένο εδώ και πολλά χρόνια, σ'Ελλάδα και Κύπρο), οπότε το οποιοδήποτε βοήθημα δεν στέλνεται αλλά συμψηφίζεται με το χρέος. Η ίδια η κυβέρνηση δηλαδή λέει 'δε μας ενδιαφέρει αν έχεις να φας, θέλουμε τα λεφτά μας κι'ας πεθάνεις απ'την πείνα'.

Αξιοπρεπή Χριστούγεννα λοιπόν. Με ή χωρίς το Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν αλλά σίγουρα με το πλούσιο τραπέζι την ημέρα των Χριστουγέννων. Με τα πολλά φώτα, στολίδια, δεντράκια και δώρα. Όλα αυτά που ήρθαν με την Coca Cola και τον δικό της Άγιο Βασίλη να διαλύσουν τον ψυχισμό μας εμφυτεύοντας στο μυαλό μας χρησιμοποιώντας τον άκρατο εγωισμό μας τα ιδανικά Χριστούγεννα, την ιδανική οικογένεια, όπως προβάλλεται στην τι.βι που λένε κι'ένα σωρό προϊόντα στο χαρτόνι τους. Άκουσα μια 19χρονη συμφοιτήτριά μου να λέει 'Αν δεν πάω Λεμεσό δε νοιώθω Χριστούγεννα επειδή η Λευκωσία δεν είναι αρκετά στολισμένη και δεν έχει πολλά φώτα'. Κάτι παρόμοιο με το Suzuki Swift. Αλλά ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον ένα ή τον άλλο? Όλοι έχουμε ακούσει πως η ζωή είναι ο αυστηρότερος δάσκαλος επειδή πρώτα σου κάνει το τεστ και μετά το μάθημα. Σκέψου λοιπόν νά'σαι τόσο τούβλο που ούτε και έτσι μπορείς να μάθεις το μάθημα.

Στη μάζωξη λοιπόν των συγγενών άκουσα για πρώτη φορά για τις βραστές πέτρες. Μια συνταγή των φτωχών οικογενειών του παρελθόντος. Συνταγή απλή και σίγουρη. Όταν κλαίνε τα μικρά παιδιά απ'την πείνα και δεν έχεις να μαγειρέψεις, ούτε καν ένα κομμάτι ψωμί γιατί το φυλάς για την επόμενη μέρα, βάζεις μικρές πέτρες στην κατσαρόλα με νερό να βράσουν, λέγοντάς τους πως είναι κουκιά. Σε 2-3 ώρες τα παιδιά, πεινασμένα μεν αλλά κουρασμένα απ'το πολύ κλάμα και μη αντέχοντας άλλο να περιμένουν τα κακόψητα κουκκιά να ψηθούν, αποκοιμούνται. Και τότε κατεβάζεις την κατσαρόλα απ'τη φωτιά και την φυλάς ψηλά, να μην την βλέπουν τα παιδιά, έτοιμη για χρήση για το ερχόμενο βράδυ.

Αρκετοί φίλοι και γνωστοί μου υποφέρουν. Είτε απ'τη φτώχεια της τσέπης, είτε απ'τη φτώχεις του μυαλού, είτε ακόμα κι'απ'τη φτώχεια της καρδιάς. Αλλά κανείς δεν υποφέρει όπως τους ασθενείς και τους συγγενείς τους. Και κανείς δεν υποφέρει όπως το μικρό που έπαθε θερμοπληξία το καλοκαίρι και εδώ και 6 μήνες αυτός και οι γονείς του είναι μέσα στο νοσοκομείο, χωρίς να μπορούν όχι να ονειρεύονται αλλά ούτε καν να σκέφτονται το αύριο. Και είμαι σίγουρος πως πολύ θά'θελαν νά'ναι στο σπίτι τους υγιείς κι'ας έβραζαν πέτρες για τα Χριστούγεννα.

Τα Χριστούγεννα ποτέ δεν ήταν τα γλυκά που έφτιαξα, τα γλέντια που κάναμε, τα μηνύματα και οι ευχές που φέτος δεν έστειλα (και δε μου έστειλαν οπότε πάμε πάτσι), τα δώρα και τα στολίδια. Τα Χριστούγεννα πάντα ήταν μια καθαρή καρδιά απηλαγμένη από θυμούς, πίκρες, μίση, ζήλειες και παράπονα (που προσωπικά δεν έχω) κι ένας μικρός Χριστός Θεός που ήρθε ήσυχα και ταπεινά για εμάς κι'εμείς πάμε εκκλησία όχι για να τον υποδεκτούμε αλλά για να βρεθούμε με τους γνωστούς και να κοινωνήσουμε επειδή είναι το έθιμο. Και είμαι σίγουρος πως αν ήμασταν σε δίλημμα μεταξύ μιας Coca Cola και βραστών πετρών, όλοι θα διαλέγαμε την Coca Cola. Τελικά και τα Χριστούγεννα είναι για τους άλλους. Γιατί είμαστε πολύ μικροί για κάτι τόσο αληθινό που έχει αξία κι'όχι τιμή...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Το νόημα της ζωής...



Μην ψάχνεις το νόημα της ζωής. Δεν υπάρχει. Η ζωή είναι κενή, χωρίς νόημα. Από σένα εξαρτάται αν θα γίνει καινή, γεμάτη νόημα. Εσύ θα βάλεις το σκοπό και το νόημα της ζωής σου και θα τ'ακολουθήσεις. Δική σου είναι η ζωή. Ζήσε την. Καληνύχτα...

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Bulling...



Υφίσταμαι 'bulling' λόγω ... διαφορετικότητας. Εδώ και μια βδομάδα, κι'ειδικά χθες, μ'έχουν 'πεθάνει' στο bulling (ελπίζω έτσι να γράφεται) επειδή είμαι πενηντάρης. Με βάση τα κοινωνικά δεδομένα πρέπει σαν πενηντάρης να παίζω με τα εγγονάκια μου, να τη βγάζω στον καφενέ με πιλότα και τάβλι, να ξενυχτάω μέχρι τις 10, νά'χω προβλήματα στύσης, να βγάζω 'γκόμενες' μόνο επί πληρωμή και το κυριότερο, οι μόνοι μικρότεροι και ειδικά μικρότερες που θα πρέπει να συναναστρέφομαι πρέπει νά'ναι οι γιατροί κι'οι νοσοκόμοι. Κι'όταν με ρωτάνε τι δουλειά κάνω, οι μόνες απαντήσεις που γίνονται δεκτές είναι μια δουλειά, ειδικά με καλό στάτους, ή στην εσχάτη άνεργος, πού'ναι και το πιο φυσιολογικό σήμερα, αν μη τι άλλο για να μη σε βλέπουν με μίσος αν πεις 'τραπεζοϋπάλληλος' ή 'δημόσιος υπάλληλος'. Κι'όπου πω 'φοιτητής' γελάνε. Αυτό μπορώ να το διορθώσω. Μπορώ να λέω συγγραφέας, που ταιριάζει με τα γκρίζα μαλλιά μου και τα σαγηνευτικά μου βλέμμα και χαμόγελο, αφού εδώ και χρόνια γράφω στο blog μου κι' αλλού, άσχετα με το ότι ακόμα δεν έχω εκδοθεί σε χαρτί. Οπότε είμαι συγγραφέας που, σαν καλλιτέχνης που είμαι, τώρα φοιτώ στο κολλέγιο για να γίνω γνώστης και των επισιτιστικών τεχνών και δη των μυστικών της ηδονιστικής γαστρονομίας, για να εμπλουτίσω την ηδονιστική μου τέχνη, που απ'ότι φαίνεται είναι και το ταλέντο μου. Για τα υπόλοιπα δε μπορώ να κάνω κάτι. Ναι, είμαι πενηντάρης, αλλά είμαι αρσενικό (απ'ότι μου επιβεβαιώνουν συνέχεια). Κι'ένα αρσενικό δεν έχει ηλικία για να αποφεύγει να κάνει ότι τον ευχαριστεί ή ότι μπορεί να προσφέρει άπλετη ευχαρίστηση όπου θέλει. Σόρρυ που δεν ανήκω στο πλήθος. Δε μπορώ. Ξεχωρίζω εκ φύσεως έστω κι'αν προσπαθώ να περάσω απαρατήρητος αρκετές φορές. Και δεν φταίω εγώ γι'αυτό.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Απόψε, αύριο, μεθαύριο...



Φαντάσου πως σήμερα ήταν η τελευταία σου μέρα. Πως το αύριο δεν θα υπάρξει. Φαντάσου τώρα όλα αυτά που θά'θελες να κάνεις και δεν έκανες ποτέ. Αλλά συνάμα φαντάσου κι'όλα αυτά που έκανες κατά καιρούς και μετάνοιωσες, όλα αυτά τα λάθη που είπες πως θα διορθώσεις κάποτε και δεν τα διόρθωσες ποτέ, όλες τις συγγνώμες και τα σ'αγαπώ που δεν είπες ποτέ, όλες τις αγκαλιές και τα φιλιά που δεν έδωσες και δεν έκανες ποτέ. Μετά φαντάσου πως αύριο είναι η τελευταία σου μέρα. Έχεις μια μέρα καιρό για να κάνεις όλα αυτά που σκέφτηκες πιο πριν. Και πως δεν τα προλαβαίνεις και πρέπει να τρέξεις να κάνεις όσα περισσότερα μπορείς. Κάντα. Αύριο μπορεί να είναι η τελευταία σου μέρα, αν τελικά υπάρξει. Κι'αν τελικά αύριο δεν θά'ναι το τέλος, νά'σαι σίγουρος πως μεθαύριο θά'ναι μια εντελώς διαφορετική ζωή, μια καινούρια ζωή για σένα. Θά'σαι ένας καινός άνθρωπος. Φτάνει να φροντίσεις ποτέ ξανά να μην αφήσεις εκκρεμότητες για την τελευταία μέρα της ζωής σου. Και να θυμάσαι. Μπορεί τα ναι να μας χαρίζουν την ηδονή, αλλά τα όχι μας χαρίζουν την ευτυχία. Καληνύχτα...

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Εγκλήματα κολλάρου και στολής...

2500 χιλιάδες ευρώ για ένα μπουκαλάκι αντιβίωση για την πνευμονία σαν τελευταία λύση. Μετά μόνο ένα θαύμα μπορεί να σώσει τον ασθενή. Κι'αυτό επειδή κάποιοι εγκληματούσαν επί ενάμισυ μήνα προσπαθώντας να βρουν λύσεις μέσα από βιβλία μόνο και μόνο για να μην παραδεχθούν πως δεν ξέρουν τη συγκεκριμένη περίπτωση και δε μπορούν να κάνουν τίποτα. Ο εγωισμός νίκησε για άλλη μια φορά. Και το έπαθλό του πολλές ζωές μιας και ένας 18χρονος ασθενής επηρεάζει όλους τους γύρω του, ολόκληρες οικογένειες. Υποθέτω τώρα οι συγκεκριμένοι εγκληματίες θα λένε πως δεν φταίνε. Και θα συνεχίσουν να εγκληματούν στον επόμενο που δεν θα ξέρουν τι να κάνουν, όπως και στον προηγούμενο που δεν ήξεραν τι να κάνουν. Και μετά διερωτάσται γιατί αυξήθηκαν τα ποσοστά των φασιστικών κομμάτων και γιατί αυξήθηκε η κακία στον κόσμο. Απλά επειδή αυξήθηκε ο πόνος. Και ούτε εμείς ξέρουμε, λόγω εγωισμού και πάλι, πώς να τον απαλύνουμε. Ευτυχώς που υπάρχει Θεός.

Υ.Γ. Τα πιο πάνω αφορούν σ'αληθινό περιστατικό που λαμβάνει χώρα απ'τον Ιούλη φέτος. Και δυστυχώς οι πλείστοι πρωταγωνιστές, θύτες και θύματα, είναι πολύ γνωστοί μου και του στενού οικογενειακού μου περιβάλλοντος. Το ξέρω, όλα είναι μέσα στη ζωή. Ακόμα και τα εγκλήματα. Απλά τα μαθαίνουμε μόνο όταν γίνονται σε δικούς μας ανθρώπους. Γιατί βλέπετε τα ΜΜΕ προβάλουν μόνο όσα πληρώνουν καλά. Και οι υπεύθυνοι κάνουν ότι καλύτερα έχουν μάθει να κάνουν σ'αυτήν την κοινωνία και μ'αυτές τις κυβερνήσεις που κακά τα ψέματα μας αξίζουν και με το παραπάνω. Να αποποιούνται τις ευθύνες για τις οποίες τους τοποθέτησαν στις συγκεκριμένες θέσεις για να αναλαμβάνουν. Εκείνο που δεν σκέφτηκαν είναι πως θα είμαι η κόλασή τους στην κόλαση που θα πάμε.

Υ.Γ.2 Ακόμα κι'αν θεραπευτεί πλήρως απ'την πνευμονία, πάλι μόνο ένα θαύμα τον σώζει για να ξαναγίνει 'κανονικός άνθρωπος' μιας και ο εγωισμός των θεράπωντων του δημιούργησε σοβαρής μορφής μυονευροπάθεια. Τώρα το πως 'κάναμε ότι μπορούσαμε' μπορεί να σημαίνει 'δεν κάναμε τίποτα γιατί δεν ξέραμε' δεν έχω ακόμα καταλάβει. Ποτέ δεν ήμουν τόσο έξυπνος, κι'ας ήμουνα περισσότερο από τόσο.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Αλητάκι...



Να θυμάσαι. Εγώ, που με κρίνεις, κατακρίνεις και καταδικάζεις, εγώ προσωπικά κι'ο κάθε ένας εγώ, σίγουρα δεν είμαι απ'τους καλύτερους ανθρώπους που έχει αυτός ο κόσμος, ίσως νά'μαι κι'απ'τους χειρότερους, αλλά μάλλον είμαι όλα αυτά που εσύ είτε φοβάσαι να είσαι, είτε δε μπορείς να είσαι, είτε απλά δεν παραδέχεσαι πως είσαι. Και σκέψου πως αν υπάρχει κόλαση, θά'μαστε μαζί. Οπότε σκέψου καλά πριν κάνεις εχθρό σου κάποιον που ποτέ δεν θα μπορείς ν'αποχωριστείς απ'την ζωή σου. Γιατί εγώ θα συνεχίσω νά'μαι αυτός που είμαι, και θα συνεχίσω να γελάω. Κι'ας κλαις για σένα. Καληνύχτα...