Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Αλητάκι...



Να θυμάσαι. Εγώ, που με κρίνεις, κατακρίνεις και καταδικάζεις, εγώ προσωπικά κι'ο κάθε ένας εγώ, σίγουρα δεν είμαι απ'τους καλύτερους ανθρώπους που έχει αυτός ο κόσμος, ίσως νά'μαι κι'απ'τους χειρότερους, αλλά μάλλον είμαι όλα αυτά που εσύ είτε φοβάσαι να είσαι, είτε δε μπορείς να είσαι, είτε απλά δεν παραδέχεσαι πως είσαι. Και σκέψου πως αν υπάρχει κόλαση, θά'μαστε μαζί. Οπότε σκέψου καλά πριν κάνεις εχθρό σου κάποιον που ποτέ δεν θα μπορείς ν'αποχωριστείς απ'την ζωή σου. Γιατί εγώ θα συνεχίσω νά'μαι αυτός που είμαι, και θα συνεχίσω να γελάω. Κι'ας κλαις για σένα. Καληνύχτα...

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Το τελευταίο τσιγάρο...



Νομίζω πως ένας απ'τους λόγους που δεν αποφασίζω να κόψω το κάπνισμα παρά τη ζημιά που μου κάνει, όπως σ'όλους τους καπνιστές, είναι αυτό το τελευταίο τσιγάρο μαζί με την Zero, στο τέλος της μέρας. Κάνοντας απολογισμό της μέρας, των εμπειριών που αποκόμισα, θυμούμενος τις σκηνές που έζησα, τους ανθρώπους που συνάντησα ή συνομίλησα, βλέποντας εμένα τη θέση μου και τη συνεισφορά μου στον κόσμο και στο σύμπαν αυτή τη μέρα που είναι ήδη παρελθόν. Διότι τα πάντα στη ζωή μας είναι παρελθόν. Το παρόν μόνο μια στιγμή και το μετά, το αύριο, ίσως ποτέ δεν υπάρξει. Καλό είναι λοιπόν το παρελθόν που έχουμε φτιάξει και αποθηκεύσει στο σκληρό δίσκο του μυαλού και της ψυχής μας να μας χαρίζει χαμόγελα και ηρεμία. Αν μη τι άλλο, αν το μετά δεν υπάρξει, το τώρα να είναι επιβράβευση του πριν, είτε του πριν πολύ καιρό, είτε του πριν λίγο, είτε του μόλις τώρα. Και αν το μετά δεν υπάρξει, το τέλος του τώρα και του μέχρι τώρα να μας βρει μ'ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, στα μάτια, στην καρδιά... Καληνύχτα...

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Διαφορετικά...



Τίποτα δεν χαρίζεται σ'αυτή τη ζωή... Ή κερδίζεται ή δανείζεται. Εμείς χρωστάμε στη ζωή, όχι αυτή... Κι'ο κόσμος ήταν εδώ πριν από μας...

Κάποιος μου είπε σήμερα 'Έπιασες το νόημα της ζωής'. Τι να το κάνω όμως όταν το νόημα της ζωής του καθ'ενός γύρω μου δεν έχει σχέση με το δικό μου και θέλει να επιβάλει το δικό του νόημα? Ίσως γι'αυτό πάμε όπου πάμε. Επειδή ο καθένας μας αντί να πιάσει το νόημα της ζωής ή έστω της δικής του ζωής, πιάνει τη ζωή του άλλου για να στηρίξει τη δική του που δεν έχει νόημα...

Κανείς δεν πρέπει να ανέχεται. Μόνο να δέχεται. Αν δέχεσαι, ότι δέχεσαι, το δέχεσαι μέχρι εσχάτων. Αν απλά ανέχεσαι, έρχεται στιγμή που σπας επειδή δεν έχεις πλέον αντοχές για να συνεχίσεις ν'ανέχεσαι ή επειδή πλέον δεν σε συμφέρει να ανέχεσαι. Το πρόβλημα με τους ανθρώπους είναι πως οι πλείστοι είμαστε τόσο εγωιστές που απλώς ανεχόμαστε ενόσω δεν είναι εναντίον μας ή μέχρι να χρειαστεί να γίνει υπέρ μας και δε μπορεί. Κι'αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στις ανθρώπινες σχέσεις, όλως των ειδών. Όχι η διαφορετικότητα αυτή καθ'εαυτή. Το ότι ανεχόμαστε και δεν δεχόμαστε την διαφορετικότητα και ακόμα περισσότερο την ανωτερότητα του άλλου σε σχέση με μας...

 Όλα περνούν και ξανάρχονται. Και τα κακά και τα καλά. Σαν ταινία. Πρόσεχε μόνο το play ποιας ταινίας θα πατήσεις. Γιατί μόνο play έχει. Και θα πρέπει να τη δεις / ζήσεις μέχρι το τέλος...

Όλα είναι αλληλένδετα. Τίποτα δεν είναι ανεξάρτητο ή αυτόνομο. Γι'αυτό κι'όλα αλληλεπηρεάζονται. Αυτό που λέμε 'αλυσιδωτές αντιδράσεις'. Να τις περιμένεις, ακόμα κι'αν δεν είσαι εσύ που φρόντισες να συμβούν. Πάντα...

Τα μισά πράγματα είναι στο χέρι σου. Στα άλλα μισά μη δώσεις σημασία. Κι'αυτά που είναι υπεράνω σου απλά δέξου τα και προχώρα.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Οι μοίρα των μεγάλων να ζουν πάντα τρομερές στιγμές...



Το πόσα πράγματα μπορούν να σου συμβούν σε μια μέρα που να μπορούν να σε τρελάνουν, να σε σκοτώσουν ή να σε ρίξουν στην φυλακή τα ξέρετε κι'εσείς υποθέτω. Κι'εγώ δυστυχώς είμαι επιρρεπής στα εγκλήματα πάθους. Ήταν ένας απ'τους λόγους που αποφάσισα να φύγω κι'απ'τη δουλειά μου. Εκτός αυτού, ουδέποτε δήλωσα καλό παιδί. Αντίθετα, πάντα δηλώνω αλήτης κι'εγκληματίας, αλλά, παρ'όλο που όλοι λένε πως είμαι ειλικρινής (εκτός απ'τους ψεύτες που λένε ψέματα πως είμαι ψεύτης για να καλύψουν τα δικά τους ψέματα), εντούτοις κανείς δε με πιστεύει. Κακό του κεφαλιού σας.

Εν πάσει περιπτώσει, παρά τα ελαττώματά μου και παρά το κόμπλεξ ανωτερότητας που έχω, ουδέποτε υποτιμώ τον άλλο ή τον κοροϊδεύω ακριβώς επειδή εύκολα μπορεί να είναι καλύτερός μου, εξυπνότερός μου κλπ. Μέχρι να αποδείξει το αντίθετο. Κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά στην Κύπρο, μιας και είμαστε πονηρός και κουτοπόνηρος λαός κι'όχι έξυπνος, κάτι που βόλευε πάρα πολύ τους δούλους κυπρίους να καλοπερνάνε κάτω απ'όλους τους κατακτητές. Δουλοπρέπεια και πονηριά είναι δίδυμες αδελφές, μην πω και σιαμαίες.

Σήμερα λοιπόν θα πήγαινα να υπογράψω στο γραφείο εξευρέσεως εργασίας ή αλλοιώς υπηρεσία απασχόλησης ή πώς το λένε, μιας και όχι μόνο είμαι άνεργος αλλά δε μου βρίσκουν και δουλειά, και μετά να πάω στο συνεργείο να πάρω το άλλο αυτοκίνητο που το πήρα τη Δευτέρα για να φτιάξουν το πίσω τζάμι. Τηλεφωνώ στο συνεργείο και μου λένε 'δεν είναι έτοιμο επειδή είχε πρόβλημα και δεν κολλούσε'. Πάω στην υπηρεσία απασχόλησης και ρωτάω αν μπορώ να δηλώσω τις δουλειές που θά'θελα να μου βρουν. 'Βεβαίως' μου λέει το παιδί και του λέω 'Μ.Μ.Ε. και κατά προτίμηση ραδιόφωνο, μουσικός παραγωγός'. 'Έχεις δίπλωμα ή κάτι που να δικαιολογεί την προτίμησή σου?' με ρωτά. Του λέω πως έχω παρακολουθήσει μαθήματα δημοσιογραφίας και μου έμειναν κάποιες εργασίες για να πάρω το δίπλωμά μου και πως κάνω ερασιτεχνικά εκπομπή σε διαδικτυακό ραδιόφωνο. Όμως δεν είναι αρκετά αυτά μου λέει για να δικαιολογήσουν την επιθυμία μου να δουλέψω κάπου αλλού εκτός από χρηματοοικονομικά ή έστω στατιστικές κι'άλλα συναφή με το τραπεζικό επάγγελμα. Οπότε, αφού μέσα είχε περασμένο κι'ένα Bachelor in Business Administration, μου δήλωσε ακόμα μια δυο κατηγορίες επαγγελμάτων. Κι'ενώ συνέβαιναν αυτά κι'απ'τη μια σκεφτόμουνα πόσο 'εγκλωβισμένος' είναι ένας άτεχνος κι'απ'την άλλη σκεφτόμουνα όλους αυτούς με διπλώματα του Χάρβαρντ που κατάστρεψαν δυο χώρες και τον Ελληνικό λαό, ακούω δίπλα μια περίπτωση ενός αλλοδαπού αραβικής καταγωγής, που επειδή δεν ήξερε ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά ήρθε με διερμηνέα, ο οποίος δήλωνε κουρέας (όχι της Σεβίλλης) και ζήτησε να εγγραφεί σ'αυτήν την υπηρεσία για να του βρουν καλύτερη δουλειά. Ίσως νά'θελε νά'ναι ο αρχικομμωτής του προεδρικού ξέρω γω. Δε μας έφταναν όλοι οι υπόλοιποι που ήρθαν να δουλέψουν και όταν έκλεισαν οι δουλειές αντί να φύγουν ή να τους διώξουμε έμειναν και τους συντηρούμε, έχουμε κι'αυτούς τώρα. Δικαιολογώντας πλήρως την άποψη πως αν είσαι Ελλαδίτης (ή και Κύπριος) και θες να γλυτώσεις απ'τη μιζέρια, πήγαινε στη Συρία, κατάστρεψε όλα τα ταξιδιωτικά σου έγγραφα και έλα στην Ελλάδα πρόσφυγας.

Τελειώνω λοιπόν απ'εδώ και πάω στο συνεργείο για ξαφνικό έλεγχο. Βλέπω το αυτοκίνητο και πράγματι δεν ήταν έτοιμο. Είχε δουλέψει πάνω του. Όμως, ενώ ήθελε 2 μέρες προειδοποίηση πριν το πάρουμε, όπως και έγινε, κι'ενώ όταν το πήραμε μας είπε πως θα είναι έτοιμο ίσως Τετάρτη αλλά σίγουρα Πέμπτη, σήμερα δεν ήταν. Και μου βρήκε δικαιολογίες. 'Καλά', του λέω, 'έχεις φτιάξει τόσα αυτοκίνητα, δεν είναι το πρώτο, κι'όλα τελείωναν σε δυο μέρες, όλα τα προβλήματα στο δικό μου παρουσιάστηκαν?'. Χαμογελούσε και μασούσε τα λόγια του και μου λέει 'αύριο πρωί θά'ναι έτοιμο'. Του λέω 'θά'ρθω μεσημέρι' και μου απαντά 'άρα έχω χρόνο'. Πόσο πιο ηλίθια και πιο πονηρά θα μπορούσε να φερθεί για να μου αποδείξει πως ενώ το πήρα Δευτέρα έβαλε άλλο στη θέση μου κι'άργησε να ξεκινήσει να δουλεύει στο δικό μου? Οπότε τ'απαντώ 'Σ'αυτή τη ζωή κανείς δεν έχει χρόνο. Κανείς και πουθενά'. Οπότε πετάγεται το σαΐνη ο γιος του ή ο υπάλληλός του και λέει του 'μάστρου' 'Γιατί υπόσχεσαι στον άνθρωπο ότι θά'ναι έτοιμο αύριο? Μπορεί να συμβεί κάτι και να μην είναι έτοιμο. Θα του τηλεφωνήσουμε όταν θά'ναι'. Οπότε, μη θέλοντας να βρεθώ στη φυλακή και να μείνει και τ'αυτοκίνητο ατέλειωτο του λέω 'Αύριο θα έρθω να το πάρω. Κι'αν δεν είναι έτοιμο απλά θα το πάρω όπως είναι και θα φύγω'. Με κοίταξε, σοβαρεύτηκε και μου είπε 'Εντάξει'.

Τώρα θα μου πείτε τέτοια περιστατικά συμβαίνουν στον καθένα μας κάθε μέρα και παντού. Και δεν διαφωνώ. Όπως επίσης θα σας πω πως οι πιο πάνω θα παραπονιούνται για παρόμοια περιστατικά σε άλλους και θα προσποιούνται και τους αδικημένους. Αλλά όταν είναι στο DNA ενός λαού, τότε απλά ή κάνεις το ίδιο ή φεύγεις. Καιρός είναι. Το πρόβλημα είναι πως θα πρέπει να κάνω εκπαίδευση αστροναύτη για να μπορέσω πραγματικά να φύγω μακρυά. Αν και αν είναι οι μοίρα μου να ζω πάντα τρομερές στιγμές, μάλλον και οι εξωγήινοι αν υπάρχουν σαν τους Κύπριους και τους Ελλαδίτες θά'ναι. UFO...

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Finding job (όπως finding nemo, dory, Forrester κλπ).



Τις προάλλες ένας φίλος, λίγο μεγαλύτερος από μένα και εδώ και 3 χρόνια άνεργος, με χαρά μου είπε πως βρήκε δουλειά σ'ένα εργοστάσιο. Δεν ήταν τα πολλά τα λεφτά, θα δούλευε και βάρδιες, όμως για εκείνον ήταν σημαντικό πως θά'χε δουλειά και το κυριότερο θα συνείσφερε στην οικογένειά του και στα έξοδα του σπιτιού. Απ'τη μια χάρηκα γιατί τ'άξιζε μια δουλειά, πολύ καλύτερη απ'αυτή που βρήκε, απ'την άλλη όμως παραξενεύτηκα που πήραν κάποιον που μπήκε στα -ηντα για τέτοια δουλειά. Δεν είπα κάτι και θεώρησα πως επιτέλους τα πράγματα άλλαξαν και πως ο κόσμος υποστηρίζει τον κόσμο, τον συμπατριώτη του κλπ. Πήγε δουλειά Δευτέρα κανονικά, Τρίτη κανονικά και Τετάρτη κανονικά. Όμως την Τετάρτη τον κάλεσαν και του είπαν πως δεν τον χρειάζονται πλέον και προτιμούν να πάρουν νεαρό για τη θέση. Τον πλήρωσαν κανονικά, δούλεψε κανονικά τη βάρδια του και ξανάρχισε τις διακοπές του. Δυστυχώς λοιπόν τα πράγματα δεν άλλαξαν, ίσως μάλιστα να χειροτέρεψαν. Η δικαιολογία ήταν πέρα για πέρα κοροϊδία, μιας και το να θέλεις νεαρό, απ'τη στιγμή μάλιστα που δεν έχεις παράπονο απ'τον υπάλληλό σου, δεν είναι κάτι που κοιμάσαι την Τρίτη το βράδυ κι'όταν ξυπνήσεις την Τετάρτη το πρωί σού'ρχεται στο μυαλό. Και μόλις μια βδομάδα πριν είχαν προσωπική συνάντηση μαζί του και ήξεραν ποιον θα προσλάμβαναν. Δεν χρειαζόταν λοιπόν να του γκρεμίσουν την ψυχολογία μέσα σε 3 μέρες δίνοντάς του ψεύτικες ελπίδες και προσωρινή χαρά.

Θυμήθηκα ένα διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη, το 'Ο ήλιος έκαιγε πολύ'  από τη συλλογή διηγημάτων 'Ζητείται Ελπίς'. Μου είχε κάνει εντύπωση τότε που το διάβασα, τότε στο γυμνάσιο, πριν καμιά 35αριά χρόνια, ο ήρωας και η εξέλιξη της ιστορίας. Ένας άνεργος για χρόνια είχε δει μια αγγελία για μια θέση σε μια εταιρεία. Ξεκίνησε να πάει αλλά σκέφτηκε πως ήταν πολύ 'χάλια' και δεν θα τον δεχόντουσαν οπότε αποφάσισε να χαλάσει τα τελευταία λεφτά του, αν και νηστικός για μέρες, για να 'φτιαχτεί'. Πλύθηκε, ξυρίστηκε κλπ και πήγε. Περίμενε να του δώσουν σημασία για να τους πει τι θέλει και κάποια στιγμή, ενώ έφευγε κάποιος, τον ρώτησαν και τους είπε πως ήρθε για τη θέση. Και τότε η υπερόπτης γραμματέας του είπε πως η θέση δόθηκε στον κύριο που μόλις έφυγε. Κατέβηκε στο δρόμο νηστικός κι'απογοητευμένος και ενώ άκουγε τον λαχειοπώλη να διαλαλεί πως έμεινε το τελευταίο λαχείο το οποίο είναι και τυχερό, κοίταξε το ξυρισμένο πρόσωπό του στη βιτρίνα κι'έβαλε τα γέλια.

Όλα αυτά με έκαναν να θυμηθώ τις δικές μου περιπτώσεις που έψαξα δουλειά. Στην πρώτη κι'όλας περίπτωση, είχα απορριφθεί από την Κ.Υ.Π. στο να ενταχθώ στην Σ.Σ.Ε. λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Στη δεύτερη είχα βρει δουλειά σαν βοηθός γυναικολόγου. Κι'ενώ όλα ήταν εντάξει, η γραμματέας του σκέφτηκε πως θα ντρέποταν οι γυναίκες να τις βλέπω γυμνές μπροστά στο γιατρό ή να τις βοηθώ να ξεντυθούν, οπότε μου τηλεφώνησαν πως δεν κάνω για τη δουλειά. Σε μια άλλη περίπτωση, τότε που προσπαθούσα ακόμα να προσαρμοστώ στο κατεστημένο, χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει πως δε μπορώ να προσαρμοστώ και το κατεστημένο δε μπορεί να με δεχτεί, αφού πέρασα τις εξετάσεις σε χρηματοοικονομικό οργανισμό και θα πήγαινα για προσωπική συνάντηση με τα 3 μέλη του συμβουλίου, και αφού μάθαμε πως ο καθ'ένας εκπροσωπούσε κι'ένα κόμμα βασικά, τηλεφωνήσαμε στους 2 που είχαμε διασυνδέσεις με το κόμμα που εκπροσωπούσαν και ήμασταν και προσωπικά γνωστοί για να βοηθήσουν. Τελικά με απόρριψε ο 3ος, ο του άλλου κόμματος που δεν είχαμε σχέση, με τη δικαιολογία πως σε 2 χρόνια θά'μουνα υπερπροσωντούχος για τη θέση και θά'θελα να πάω αλλού ή να φύγω τελείως και δεν θά'ξεραν τι να κάνουν. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα την 'αντικατεστημενικότητά' μου. Οπότε σε μια άλλη δουλειά που πήγα και δούλεψε το μέσο, είχα πει στον διευθυντή πως αφού θα με πάρουν μόνο και μόνο επειδή 'είμαστε γνωστοί' καλύτερα να πάρουν άλλο που πιστεύουν πως τους κάνει περισσότερο κι'αρνήθηκα. Κι'έτσι συνέχισα και συνεχίζω.

Εδώ και έξι μήνες είμαι άνεργος. Οπότε πηγαίνω κάθε τρεις και λίγο στο γραφείο εξευρέσεως εργασίας ή καλύτερα Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης και ανανεώνω την ανεργία μου, καθώς και στην Υ.Κ.Α. για να υπογράψω δηλώνοντας πως συνεχίζω να είμαι άνεργος για να πάρω το επίδομά μου. Εκεί πιθανόν νά'μαι ο πιο ήρεμος 'πελάτης'. Φυσικά βλέπεις και κάθε καρυδιάς καρύδι (το να παρατηρώ τους ανθρώπους είναι μια συνήθεια που έχω περιγράψει πολλές φορές και σε ποστ μου εδώ και στο φατσοβιβλίο). Όταν λοιπόν πήγα για πρώτη φορά να εγγραφώ σαν άνεργος και πήραν τα στοιχεία μου, μεταξύ των οποίων τα οποιαδήποτε διπλώματα και την πείρα μου, με κατέταξαν στην κατηγορία των αζήτητων / απολεσθέντων. Αυτή είναι η κατηγορία (εννοείται πως η προηγούμενη περιγραφή είναι δική μου) που τοποθετούνται όσοι έχουν να κάνουν με χρηματοοικονομικά θέματα. Οπότε αρκετοί πρώην υπαλλήλοι τραπεζών, τραπεζικοί υπαλλήλοι και τραπεζίτες, που είναι λίγο πριν ή μετά τα -ηντα και δεν έχουν διπλώματα αναγνωρισμένα και σπουδών που μπορούν να θεωρηθούν προσόν και για άλλες δουλειές εκτός της τράπεζας, αφού ανήκουν σ'αυτήν την κατηγορία, δεν τους βρίσκουν ποτέ δουλειά. Μάλιστα είχα ρωτήσει την κοπέλα 'Μπορώ να δηλώσω δουλειές που θά'θελα?' και μου απάντησε 'Φυσικά, φτάνει νά'χουν σχέση με τη δουλειά που έκανες'. 

Το 'παράξενο' είναι πως πολλοί πρώην συναδέλφοι, αφού πήραν τα σχέδια εθελούσιας απ'τις τράπεζες που δούλευαν, βρήκαν δουλειά και θέσεις σε άλλους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, όπως για παράδειγμα στον Συνεργατισμό, αλλά και άλλες εμπορικές τράπεζες. Θεωρητικά πρέπει να είχαν διπλώματα 'σιδεροκέφαλα', βαθμολογίες απ'την προηγούμενη δουλειά τους 'άριστα' και στην εσχάτη και κανά γνωστό που τους είπε για τις θέσεις που υπήρχαν κενές και που ούτε οι υπαλλήλοι αυτών των οργανισμών δεν ήξεραν πως υπάρχουν (συνήθως ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος, αν το μάθει εννοείται).  Φυσικά σε μια χώρα που όταν βγήκε σχέδιο για στήριξη των ανέργων και της τουριστικής βιομηχανίας, όλα τα ξενοδοχεία πήραν κύπριους και σε 2 μήνες που πήραν την χορηγία τους έδιωξαν και πήραν ξένους, ή σε μια χώρα που οι παράνομοι εργάτες πληθαίνουν και οι αλλοδαποί (έστω και κοινωτικοί) που ήρθαν για να εργαστούν παίρνουν επίδομα ανεργίας στην αρχή και επίδομα απ'τις Υ.Κ.Ε. (ακόμα και στο Septemberfest που το διοργανώνει ο Δήμος Αγλαντζιάς μαζί με κάποια συμβούλια νεολαίας και τις ευχές του Υπουργείου Παιδείας, τα ποτήρια και τα πιάτα και τα τενεκεδάκια τα μάζευαν αλλοδαπές απ'την άπω ανατολή), τι μπορείς να περιμένεις? Και το κυριότερο τι μπορείς να πεις?

Πάω να φτιάξω το C.V. μου. Σκέφτομαι να κάνω αίτηση για μια δουλειά και η προθεσμία λήγει απόψε. :)


Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Αύριο...



Αύριο δεν είναι μια καινούρια μέρα απλά... Είναι μια νέα ευκαιρεία να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου, να ζήσεις όπως θες, ακόμα κι'αν αυτό σημαίνει πως απλά θα παλαίψεις μ'ότι σε σκοτώνει εδώ και καιρό για να μείνεις ακόμα μια μέρα ζωντανός, έστω και στα πατώματα, μέχρι να το νικήσεις ή να σε νικήσει. Δεν είναι λίγο αυτό. Σκέψου πόσοι έχουν ήδη χάσει αυτή τη μάχη, έχουν ήδη χάσει την τελευταία τους ευκαιρεία, δεν θα προλάβουν να δουν καν την ανατολή... Καληνύχτα... Καλό ξημέρωμα...

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Το χρυσό της...




Συγχαρητήρια στην Κορακάκη. Κι'ωραία γυναίκα. Αλλά δε μπορώ να καταλάβω εσείς όλοι που τώρα βγαίνετε και της λέτε συγχαρητήρια και κατηγοράτε το κράτος και την κοινωνία για την αδιαφορία τους τουλάχιστο στη συγκεκριμένη περίπτωση που ήσασταν τόσο καιρό. Να υποθέσω πως αν ξανακερδίσει μετάλλιο Έλληνας τα ίδια θα κάνετε? Να υποθέσω πως δεν ξέρατε καν ότι η συγκεκριμένη αθλήτρια έπαιρνε μέρος στους Ολυμπιακούς? Να υποθέσω ότι μέχρι τώρα τη βλέπατε και λέγατε 'ακόμη ένας που τρώει από την τσέπη μας'? Να υποθέσω πως ζείτε για να ποσκολιέστε με κουτσομπολιά ή ποσκολιέστε με κουτσομπολιά για να ζείτε? Και το κυριότερο. Μπράβο της κοπέλας που χωρίς στήριξη από κανένα εδώ και χρόνια κάνει το κέφι της προβάλλοντας την πατρίδα της (αν και διερωτούμαι αν σήμερα στους Ολυμπιακούς πάει κάποιος για να τιμήσει την πατρίδα του ή την τσέπη του). Αλλά εσείς που τώρα θα ρίξετε τα τείχη (όσα άφησαν όρθια οι εχθροί δηλαδή που τους βάλατε μέσα απ'τις κερκόπορτες) για να περάσει αυτή κι'όσοι άλλοι τύχει να κερδίσουν, κοιτάξατε τον διπλανό σας? Κι'αν ναι, και χρειάζεται βοήθεια, και δε μπορείτε να τον βοηθήσατε, μιλήσατε γι'αυτόν τον συγκεκριμένο και επώνυμο στο κράτος ή έστω εδώ, στον διεθνή καφενέ? Τώρα θα μου πεις τι κάθεσαι κι'ασχολείσαι? Ίσως τελικά επειδή είμαι πιο μαλάκας από σας.