Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Ας γίνουμε όμορφοι...



Στη ζωή μας συμβαίνουν διάφορα. 'Ευχάριστα' και 'δυσάρεστα', καλά και κακά, ευτυχία και τραγωδίες, ευκολίες και δυσκολίες. Η αλήθεια είναι πως η ταμπέλα μπαίνει με βάση τις εμπειρίες μας αλλά και τις νόρμες της κοινωνίας. Σ'αντίθεση με τον σωματικό πόνο που είναι αντικειμενικός αλλά ταυτόχρονα και ωφέλιμος επειδή μας προειδοποιεί για κάτι που πάει λάθος, ανεξάρτητα αν για κάποιους και υπό προϋποθέσεις είναι κάτι ευχάριστο οπότε πάλι μπαίνει η υποκειμενικότητα στην κρίση μας, όλα τα υπόλοιπα, ειδικά όσον αφορά στα συναισθήματα που μας προκαλούν, είναι υποκειμενικά. Τα συναισθήματά μας είναι αποτέλεσμα της εξήγησης που δίνει ο εγκέφαλος. Αν κάτι λοιπόν μας πονά συναισθηματικά ή μας κάνει ευτυχισμένους, είναι απλά επειδή ο εγκέφαλος το 'κρίνει' ως τέτοιο και διατάζει τις ανάλογες ορμόνες να εκχυθούν. Άρα, εκτός του ότι στην ουσία δεν ξέρουμε αν κάτι κακό που μας κάνει να πονούμε είναι πράγματι κακό στη μελλοντική μας ζωή (αφού τα πάντα τα κρίνουμε με τη στιγμή και τις συνθήκες που συμβαίνουν) ή ανάλογα κάτι καλό, κι'εκτός του ότι τα πλείστα γεγονότα και τα αποτελέσματά τους εξελίσονται σε καλά ή κακά ανάλογα με τον τρόπο που θα τα διαχειριστούμε και θα τα εκμεταλλευτούμε, στην ουσία το μόνο που μας συμβαίνει είναι γεγονότα που μας επηρεάζουν τη στιγμή, άμεσα ή έμμεσα. Ας αφήσουμε λοιπόν την κρίση κατά μέρος κι'ας αρχίσουμε να προχωράμε αναπροσαρμόζοντας την πορεία μας, όπως ακριβώς κάνουμε όταν διασχίζοντας ένα πυκνό δάσος βρίσκουμε κάτι που μας κωλύει να προχωρήσουμε στο ξέφωτο. Η ζωή συνεχίζει με ή χωρίς εμάς, και η ζωή μας συνεχίζει σε μια πορεία που είτε χαράζουμε εμείς και διορθώνουμε ανάλογα είτε χαράζουν οι άλλοι για μας, όπως ο βοσκός οδηγεί το κοπάδι. Και η ζωή μας είναι η ζωή μας ακριβώς επειδή συμβαίνουν όλα αυτά που μας συμβαίνουν, με τον τρόπο που μας συμβαίνουν, και χαρακτηρίζεται απ'τον τρόπο που τα αντιμετωπίζουμε. Ότι κι'αν μας συμβαίνει λοιπόν, ας μην το κρίνουμε κακό ή καλό. Απλά ας κάνουμε το σταυρό μας κι'ας συνεχίσουμε. Γιατί η ζωή είναι όμορφη με όλα όσα μας συμβαίνουν. Η ομορφιά της εξαρτάται αποκλειστικά απ'την ομορφιά του μυαλού και της ψυχής μας. Ας γίνουμε όμορφοι λοιπόν. Ας ζήσουμε. Καλημέρα...

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Κάθε μέρα λιγάκι...



Θα το λέω πάντα. Η ζωή είναι σκληρή αλλά δίκαιη. Οι άνθρωποι είναι άδικοι. Αλλά ότι κακό μας συμβεί το αξίζουμε σ'αντίθεση με τα καλά που κάποτε έρχονται για να συνετιστούμε και να γίνουμε πιο άξιοι. Όμως στη ζωή υπάρχει απόλυτη ισορροπία. Όσα καλά τόσα κακά. Το ίδιο μέγεθος. Το θέμα είναι να μπορούμε εμείς να κρίνουμε και το κυριότερο να αυτοκριθούμε σωστά για να γίνουμε καλύτεροι και να αξίζουμε τα καλά. Γιατί το μόνο πράγμα που πραγματικά δίνει νόημα στη ζωή είναι αυτό. Το να γινούμαστε κάθε μέρα λιγάκι καλύτεροι. Καλύτεροι άνθρωποι. Καλημέρα μας...

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Νύχτα Μαγιού...



Το φεγγάρι βρίσκεται στη μισή διαδρομή του. Φυσάει απαλό ανοιξιάτικο αεράκι, αυτό που στέλνει ρίγη στο απαλό γυναικείο κορμί. Έξω απόλυτη σιωπή, που διακόπτεται απ'το ήρεμο γαύγισμα κάποιου σκυλιού ή το απαλό θρόϊσμα των ξανθών σταχυών. Εσύ κι'η ψυχή σου. Εσύ κι'ο Θεός...

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Λαϊκή ρήση...



Η λαϊκή ρήση λέει πως οι γυναίκες είναι όσο φαίνονται κι'οι άντρες όσο νοιώθουν. Για μένα οι γυναίκες 2 ηλικίες έχουν. Κάτω των 18 και πάνω των 18. Το ότι πάντα ρωτάω την ηλικία τους είναι καθαρά από ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Απ'εκεί και πέρα καμιά σημασία δεν έχει η χρονολογική ηλικία της, αν σ'αρέσει σα γυναίκα  ή αν δεν σ'αρέσει. Ούτε η εμφάνισή της. Γιατί η κάθε γυναίκα είναι ο καθρέφτης του άντρα, είτε του δικού της, είτε κάποιας άλλης, ακόμα κι'άγαμου κάποιες φορές. Καληνύχτα μας...

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Σεξοφαγητό κι'άλλα συμβάντα...



Η συνταγή είναι θηλυκιά, όπως μια γυναίκα. Πρέπει νά'ναι απλή, με τ'αρωματικά της και τα καρυκεύματά της που να τονίζουν την ουσία της κι'όχι να την κρύβουν, αφήνοντάς σε να την απολαύσεις μ'όλες σου τις αισθήσεις, γεμίζοντας το υλικό κι'άϋλο είναι σου, χωρίς να νοιώθεις ότι δεν είσαι πλήρης αλλά και χωρίς να λες όχι γι'ακόμα λίγο. Και εννοείται, πρέπει νά'χει ταυτότητα, η οποία ν'αποκαλύπτει στοιχεία του καλλιτέχνη που την επιμελήθηκε, με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή με αγάπη, έρωτα, τρυφέροτητα κι'αγριάδα που φροντίζεις μια γυναίκα η οποία με τη σειρά της εκθειάζει την προσωπικότητά σου με τη στάση και συμπεριφορά της.

Εύκολα μπορείς να συγκρίνεις ή/και να συνδυάσεις το φαγητό με το σεξ, μιας και αποτελούν την ευγενική πλευρά των δυο βασικών μας ενστίκτων, την επιβίωση και την αναπαραγωγή. Όπως λοιπόν δε μ'αρέσει τα προκαταρτικά νά'ναι περισσότερα απ'την καθ'αυτό πράξη, ή η προετοιμασία νά'ναι μεγαλύτερη, έτσι και στα φαγητά, δε μ'αρέσει το μαγείρεμα να παίρνει περισσότερο χρόνο απ'ότι χρειάζεσαι για να φας το φαγητό, είτε, ακόμη περισσότερο και χειρότερο, το στόλισμα για την παρουσίαση / σερβίρισμα του φαγητού να παίρνει περισσότερο χρόνο απ'το μαγείρεμα και τη βρώση του εδέσματος. Όσο για τη μέθοδο stew, του σιγανού και πολύωρου ψησίματος ενός φαγητού, κυρίως κρέατος, στην κατσαρόλα, ενώ η διαδικασία του να ετοιμάσεις το φαγητό για να μπει στην κατσαρόλα είναι πολύ πιο σύντομη, όπως και η βρώση του, που όμως αυτά τα δυο είναι περίπου ισόχρονα, δεν είναι αντίθετο της πιο πάνω δήλωσής μου μιας και εκτός του ότι μόνο του σιγοψήνεται για ώρα πολύ κι'εσύ απλώς ελέγχεις και διορθώνεις την ποσότητα του υγρού για να μην καεί αλλά δεν είσαι συνέχεια 'πάνω του' για να το ψήσεις, δεν διαφέρει απ'το να 'σιγοψήνεις' μια γυναίκα, μετά που έκανες την απαραίτητη προετοιμασία, για αρκετό χρόνο (όχι μήνες ή χρόνια), μέχρι νά'ναι έτοιμη ν'αλληλοαπολαυστείτε. Αυτό είναι τέχνη...

Σήμερα είχα ψιλοβοηθήσει μια φοιτήτρια να μεταφέρει κάτι κασόνια. Αφού μιλήσαμε και λίγο μου λέει 'Νά'στε καλά κύριε καθηγητά'. Κάπου εκεί ήρθαν και κάποιοι συμφοιτητές της και αφού είπαμε ακόμα μια δυο κουβέντες της λέω 'Ά, και δεν είμαι καθηγητής. Φοιτητής είμαι'. Της κρεμμάζεται το σαγόνι, μένει για λίγο άφωνη και μου λέει' Μπράβο σας. Χίλια μπράβο'. Κάπου εκεί περίμενα ν'ακούσω και το 'μπάρμπα'. Ευτυχώς κρατήθηκε και δεν τό'πε. :)

Πάντα έλεγα πως η εξουσία δεν φθείρει, ούτε διαφθείρει. Απλά οι διεφθαρμένοι εξουσιαστές, με την αίσθηση και την ψευδαίσθηση της εξουσίας δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Κάτι που βλέπουμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων, κάτι που έβλεπα καθημερινά στη προηγούμενη δουλειά μου, κάτι που συνεχίζουν να βλέπουν και να βιώνουν καθημερινά οι παλιοί μου συνάδελφοι. Πάντα με ρωτάνε αν μετάνοιωσα που έφυγα και πάντα τους απαντώ πως μετάνοιωσα που δεν έφυγα 10 χρόνια πριν και το μόνο που μετριάζει αυτό είναι η πληθώρα γνωριμιών που έκανα αυτά τα 10 χρόνια. Κι'όσοι μου λένε πως είναι κρίμα που έφυγα το Φλεβάρη και δεν άντεξα μέχρι το Μάη για να πάρω γερή αποζημείωση πάντα τους λέω πως αν δεν έφευγα (και ήδη είχα αργήσει επειδή απ'το Δεκέμβρη είχα ετοιμάσει επιστολή παραίτησης), πάλι μάλλον δεν θά'παιρνα αποζημείωση επειδή μάλλον θά'μουνα είτε στο χώμα είτε στη φυλακή. Και με τις ιστορίες που ακούω απ'τους παλιούς μου συναδέλφους μ'αυτά και γι'αυτούς που βιώνουν τώρα, τόσο πολύ έχουν αποθρασυνθεί οι θρασύδειλοι που τους εξουσιάζουν, που πλέον είμαι σίγουρος πως το χώμα κι'αν το γλύτωνα, τη φυλακή με τίποτα. Εκείνο όμως που μαραζώνω είναι το πως αν έμενα θά'χαν τουλάχιστο και μια φωνή υπέρ τους οι εναπομείναντες φίλοι και συναδέλφοι κι'ένα φανερό εχθρό κι'αντίπαλο στην ανηθικότητά τους οι εξουσιαστές τους, μιας και η συντεχνία αποδείκτηκε πως μόνο για τη συνδρομή και τις καρέκλες ενδιαφέρεται, οι πλείστοι τουλάχιστο. Τώρα τίποτα. Ευτυχώς, όπως τους έλεγα πάντα, η κόλαση είναι τεράστια και μας χωράει όλους. Κι'εκεί δεν θα γλυτώσουν από μένα. Γι'αυτούς θά'μαι χειρότερος κι'απ'την ίδια την κόλαση.

Έχω φίλη την Penelope Cruz. Σήμερα κλείνει τα 43. Θυμήθηκα τον άντρα της, τον Javier Bardem που έπαιζε τον δολοφόνο σε μια ταινία. Κρίμα είναι να πάει φυλακή σκοτώνοντάς με και να την αφήσει μόνη. Της έστειλα ευχές στα Ελληνικά για να μη μπορεί να τα διαβάσει εκείνος. Εκείνη υποψιάζομαι πως τόσο καιρό φίλη μου έμαθε Ελληνικά για να μπορεί να με διαβάσει. :P

Αρκετά για σήμερα... Καληνύχτα μας...

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Παράπονα...



Όλοι κατηγορούμε το κατεστημένο και την κοινωνία. Αλλά κανείς μας δεν κάνει κάτι για να τ'αλλάξει. Ούτε καν για να ζήσει διαφορετικά, αφού ακόμα και οι 'διαφορετικοί' ζουν με βάσει τις προσταγές για διαφορετικότητα της ίδιας κοινωνίας και του ίδιου κατεστημένου. Με λίγα λόγια, όσοι παραπονιόμαστε για την κοινωνία και το κατεστημένο απλά είμαστε όλοι αυτοί που προσπαθήσαμε να εφαρμόσουμε τις νόρμες της για να γίνουμε επιτυχημένοι αλλά δεν τα καταφέραμε. Παραπονιούνται μόνο οι μικροί κι'οι αποτυχημένοι. Εσύ? Καληνύχτα μας...

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Δυστυχώς...



Δυστυχώς υπάρχουν και δυστυχισμένοι άνθρωποι σ'αυτόν τον κόσμο. Και το χειρότερο είναι πως υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους, έμμεσα ή άμεσα. Και είναι ευλογία να μπορείς να γλυτώσεις απ'αυτούς, ακόμη κι'αν δεν καταφέρνουν να σε κάνουν δυστυχισμένο, πράγμα που τους μανιάζει περισσότερο. Κάπως έτσι θα νοιώθεις και στην κόλαση νομίζω. Γιατί μόνο με τη βοήθεια και τη φώτιση του Θεού μπορείς να γλυτώσεις απ'αυτούς. Σίγουρα πριν την Ανάσταση πρέπει να φτάσεις στον Γολγοθά και να σταυρωθείς, αλλά αν δεν σ'αξίζει η Ανάσταση δεν θ'αναστηθείς. (Σκέψεις από ένα παρελθόν δικό μου που παρά τις προειδοποιήσεις μου και τις νουθεσίες μου έγινε παρών για αρκετούς. Ελπίζω ο Θεός να τους βοηθήσει και να τους φωτίσει όπως εμένα).