Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Περιπέτειες ενός φοιτητόγερου (συνέχεια απ'τα προηγούμενα που δεν δημοσιεύτηκαν ακόμα)



Η βιτρίνα του γυμναστηρίου λαμπερή κι'ελκυστική, κι'ας ήταν ντάλα μεσημέρι. Μέσα απ'τη βιτρίνα κάποιοι έκαναν δρόμο. Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί όλα τα γυμναστήρια έχουν τους δρόμους πίσω απ'τη βιτρίνα. Ίσως για να μην αναγκαστούν να βάλουν 10 τηλεοράσεις για να βλέπουν οι γυμναζόμενοι, ίσως πάλι για να βλέπουν τις χοντρές να περνούν απ'έξω και να λένε 'τρέξε μαλάκα αλλοιώς θα γίνεις έτσι' κι'οι χοντρές να λένε 'ρεζίλι γίναμε, θ'αλλάξω διαδρομή'.

Εν πάσει περιπτώση, βρίσκω την είσοδο, εισέρχομαι στον προθάλαμο και προσπαθώ να περάσω απ'τη μπάρα, αποτυχημένα φυσικά. Σε κάποια στιγμή βλέπω μέσα απ'τις τζαμαρίες του προθάλαμου μια κοπελιά όρθια πίσω από ένα πάγκο υποδοχής να μου γνέφει να περάσω. Περνώ απ'τη μπάρα, ανοίγω την πόρτα και νά'μαι μπροστά απ'την ρεσέψιονιστ. Μικρή γύρω στα 25 ή και μικρότερη, δεν τα πάω καλά με το να υπολογίζω ηλικίες, και κουκλίτσα.

-Γεια σας (μου λέει)
-Γεια σου (της λέω) θά'θελα τον υπεύθυνο. Ή μήπως εσύ είσαι η υπεύθυνη?
-Δεν είμαι εγώ υπεύθυνη αλλά...
-Μπορείς να βοηθήσεις...
-Ναι...
Πάντα χαμογελαστή η μικρή αλλά και πάντα όρθια, βλέπω και την καρέκλα πίσω της και της λέω:
-Κάθησε.
Κάθεται και συνεχίζει να χαμογελάει. Οι όροι της ευγένειας υποθέτω.
-Είμαι φοιτητής.
-Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.....
-Βλέπεις γιατί σου είπα να καθήσεις? Εν πάσει περιπτώσει, είμαι φοιτητής.
Κάπου εκεί σα ν'άρχισε να με παίρνει στα σοβαρά.
-Που είστε φοιτητής?
-Εδώ στο Intercollege, να κι'η φοιτητική μου ταυτότητα.
-Α ωραία! Σαν φοιτητής δικαιούστε ειδικές τιμές. Αλλά η φοιτητική σας ταυτότητα έχει λήξει.
-Ναι, το ξέρω, θα πάω να κάνω εγγραφή για το δεύτερο έτος και θα μου εκδώσουν άλλη.
-Ο.Κ. Να ρθείτε τότε για να κάνετε την εγγραφή, είναι κρίμα να χάσετε τις ειδικές τιμές.
-Ναι, αυτό έχω υπ'όψιν, απλά ήρθα για να μάθω τις διαδικασίες. Έτσι κι'αλλοιώς από βδομάδας θ'αρχίσω ή την μεθεπόμενη.

Αφού μου εξήγησε ακόμα κανά δυο πραγματάκια, μεταξύ των οποίων φυσικά και το που σταθμεύουμε, αν και προς το παρών ίσως να πηγαίνω με τη μηχανή, έφυγα αφήνοντάς την χαμογελαστή και πήγα για να κάνω την εγγραφή. Αν και είχα εξηγηθεί απ'την προηγούμενη τηλεφωνικά, εντούτοις, μιας και άλλαξαν τις επιγραφές στο κτίριο και πουθενά δεν έβλεπα 'Intercollege' είπα να ρωτήσω τη ρεσέψιονιστ στο ισόγειο για να βεβαιωθώ.

-Γεια σας, εδώ είναι το Intercollege ακόμα έτσι? Ή μήπως άλλαξε κτίριο?
-Γεια σας, όχι εδώ είναι, τι ακριβώς θέλετε?
-Να κάνω εγγραφή, μου είπαν στον πρώτο όροφο.
-Όχι οι εγγραφές είναι εδώ στο ισόγειο.
-Βασικά δεν θα κάνω εγγραφή, απλά θα πληρώσω για το δεύτερο έτος και θα πάρω το πρόγραμμα.
-Σας είπαν που θα πάτε για να το πάρετε?
-Ναι αλλά ξεχνάω ονόματα, κάτι σε Μ...
-Μήπως Μ....?
-Ίσως.
-Το μικρό μήπως είναι Χ...?
-Ναι, αυτή είναι. Που τη βρίσκω?
-Μισό λεπτό να την πάρω τηλέφωνο.
Παίρνει τηλέφωνο και συνομιλεί μαζί της.
-Είναι εδώ ο κύριος ... (με κοιτάει)
-Βασίλης Ράλλης
-Βασίλης Ράλλης για να πληρώσει για το δεύτερο έτος. Α, λείπει σήμερα η κοπέλλα του λογιστηρίου. Ημερομηνία γέννησης?
-15 εβδόμου του 68 (λέω εγώ)
-15 εβδόμου του 68 (επαναλαμβάνει η κοπέλλα στο τηλέφωνο).
-Καλά άκουσε πες της (λέω εγώ). Περνάει μισό λεπτό και την ακούω να λέει στο τηλέφωνο προσπαθώντας να συγκρατήσει το χαμόγελό της.
-Καλά άκουσες λέει ο κύριος Ράλλης.
Κλείνει το τηλέφωνο και μου λέει 'περάστε στο γραφείο αρ. ...'
Ανεβαίνω τις σκάλες και ρωτώντας και την ρεσέψιονιστ του πάνω ορόφου βρίσκω το γραφείο της. Με βλέπει και με υποδέχεται χαμογελαστή λέγοντάς μου.
-Εμείς είμαστε υπέρ της διά βίου μάθησης. Δε μας ακούγεται παράξενο.
-Μην ακούς λόγια. Δεν υπάρχει διά βίου μάθηση. Όσοι μαθαίνουν στα γεράματα είναι ή τεμπερχανάδες ή αμπάλατοι (της λέω εγώ χαμογελαστός).
-Μα γιατί (συνεχίζει τη συζήτηση χαμογελαστή)? Είναι κακό να κάνεις αυτό που σ'αρέσει και σ'ευχαριστεί?
-Ναι (της απαντώ). Η ευχαρίστηση οδηγεί στην ηδονή και ότι είναι ηδονιστικό είναι αχόρταγο. Θες πάντα περισσότερο γιατί η ηδονή παύει να υπάρχει όταν το συνηθίσεις.
-Δηλαδή πρέπει να λέμε 'αυτό δε μ'αρέσει' για να μην το κάνουμε (μ'απαντά με ύφος πιο σοβαρό και λίγο προβληματισμένο).
-Δυστυχώς δε μπορείς να το κάνεις αυτό. Δε μπορείς να εξαλείψεις τη μνήμη. Και ακόμη και το κορμί έχει μνήμη. Βλέπεις για παράδειγμα ένα γλύκισμα που σ'αρέσει και αμέσως έρχεται στο στόμα σου η γεύση του και στο μυαλό σου η ηδονή που σου προσφέρει. Δε μπορείς να τ'αλλάξεις αυτό. Και το ίδιο συμβαίνει μ'όλα όσα σου προσφέρουν ηδονή.

Πήρα το πρόγραμμά μου κι'έφυγα. Έμεινε να πληρώσω και να πάρω βεβαίωση για να κάνω εγγραφή στο γυμναστήριο. Τελικά είναι πρόβλημα σε μια παραπαίουσα κοινωνία σαν την δική μας να είσαι διαφορετικός ή έστω να είσαι ίδιος αλλά να προσπαθείς να κάνεις κάτι διαφορετικά. Αλλά δυστυχώς είναι ηδονιστικό. Και στα 50 σου έχεις τόσες πολλές ηδονιστικές μνήμες που δύσκολα αλλάζεις...

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Για ένα πράγμα...



Τελικά όλοι για ένα πράγμα ζούμε. Άλλοι για να το δίνουμε κι'άλλοι για να το παίρνουμε. Και τα προβλήματα ξεκινούν επειδή οι πλείστοι δεν τον δίνουμε ή δεν το παίρνουμε και καταφεύγουμε σε υποκατάστατα ελπίζοντας πως θα μας βοηθήσουν να το δώσουμε ή να το πάρουμε με αποτέλεσμα να υποφέρουν όλοι, κι'οι άλλοι λόγω εμάς, κι'εμείς πάλι λόγω εμάς. Κι'αν δεν κατάλαβες δεν πειράζει. Έτσι κι'αλλοιώς δεν θ'αλλάξει κάτι. Καληνύχτα μας... Καλό ξημέρωμα...

Τα γατιά και τα λιοντάρια...






Πολύ συχνά βλέποντας τους ανθρώπους μού'ρχεται στο μυαλό αυτή η φωτό. Σκέφτομαι πως οι πλείστοι από μας την κάνουμε καθημερινά βίωμα. Κι'επειδή βλέπουμε τον εαυτό μας σαν λιοντάρι προσπαθούμε να συμπεριφερθούμε και σαν λιοντάρι. Και στο τέλος τρώμε τα μούτρα μας επειδή ενώ πραγματικά δεν έχει σημασία πως μας βλέπουν οι άλλοι, εντούτοις έχει μεγάλη σημασία πως ούτε κι'εμείς μας βλέπουμε όπως είμαστε στην πραγματικότητα. Και δεν είμαστε παρά μικρά αδύναμα γατιά. Τεράστιοι στα μάτια ενός μυρμηγκιού ή ενός ψύλλου, αλλά μηδαμινοί στα μάτια ενός λιονταριού ή ελέφαντα. Και το χειρότερο είναι πως η κοινωνία προωθεί πάμπολλα τέτοια 'εμψυχωτικά' μοτίβα. Πώς αλλοιώς θα πέσουμε στις ρόδες των αυτοκινήτων να μας πατήσουν...

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Life is art!



Be an artist! (Emperor). Καληνύχτα μας! Καλό ξημέρωμα και καλό μήνα...

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Ας γίνουμε όμορφοι...



Στη ζωή μας συμβαίνουν διάφορα. 'Ευχάριστα' και 'δυσάρεστα', καλά και κακά, ευτυχία και τραγωδίες, ευκολίες και δυσκολίες. Η αλήθεια είναι πως η ταμπέλα μπαίνει με βάση τις εμπειρίες μας αλλά και τις νόρμες της κοινωνίας. Σ'αντίθεση με τον σωματικό πόνο που είναι αντικειμενικός αλλά ταυτόχρονα και ωφέλιμος επειδή μας προειδοποιεί για κάτι που πάει λάθος, ανεξάρτητα αν για κάποιους και υπό προϋποθέσεις είναι κάτι ευχάριστο οπότε πάλι μπαίνει η υποκειμενικότητα στην κρίση μας, όλα τα υπόλοιπα, ειδικά όσον αφορά στα συναισθήματα που μας προκαλούν, είναι υποκειμενικά. Τα συναισθήματά μας είναι αποτέλεσμα της εξήγησης που δίνει ο εγκέφαλος. Αν κάτι λοιπόν μας πονά συναισθηματικά ή μας κάνει ευτυχισμένους, είναι απλά επειδή ο εγκέφαλος το 'κρίνει' ως τέτοιο και διατάζει τις ανάλογες ορμόνες να εκχυθούν. Άρα, εκτός του ότι στην ουσία δεν ξέρουμε αν κάτι κακό που μας κάνει να πονούμε είναι πράγματι κακό στη μελλοντική μας ζωή (αφού τα πάντα τα κρίνουμε με τη στιγμή και τις συνθήκες που συμβαίνουν) ή ανάλογα κάτι καλό, κι'εκτός του ότι τα πλείστα γεγονότα και τα αποτελέσματά τους εξελίσονται σε καλά ή κακά ανάλογα με τον τρόπο που θα τα διαχειριστούμε και θα τα εκμεταλλευτούμε, στην ουσία το μόνο που μας συμβαίνει είναι γεγονότα που μας επηρεάζουν τη στιγμή, άμεσα ή έμμεσα. Ας αφήσουμε λοιπόν την κρίση κατά μέρος κι'ας αρχίσουμε να προχωράμε αναπροσαρμόζοντας την πορεία μας, όπως ακριβώς κάνουμε όταν διασχίζοντας ένα πυκνό δάσος βρίσκουμε κάτι που μας κωλύει να προχωρήσουμε στο ξέφωτο. Η ζωή συνεχίζει με ή χωρίς εμάς, και η ζωή μας συνεχίζει σε μια πορεία που είτε χαράζουμε εμείς και διορθώνουμε ανάλογα είτε χαράζουν οι άλλοι για μας, όπως ο βοσκός οδηγεί το κοπάδι. Και η ζωή μας είναι η ζωή μας ακριβώς επειδή συμβαίνουν όλα αυτά που μας συμβαίνουν, με τον τρόπο που μας συμβαίνουν, και χαρακτηρίζεται απ'τον τρόπο που τα αντιμετωπίζουμε. Ότι κι'αν μας συμβαίνει λοιπόν, ας μην το κρίνουμε κακό ή καλό. Απλά ας κάνουμε το σταυρό μας κι'ας συνεχίσουμε. Γιατί η ζωή είναι όμορφη με όλα όσα μας συμβαίνουν. Η ομορφιά της εξαρτάται αποκλειστικά απ'την ομορφιά του μυαλού και της ψυχής μας. Ας γίνουμε όμορφοι λοιπόν. Ας ζήσουμε. Καλημέρα...

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Κάθε μέρα λιγάκι...



Θα το λέω πάντα. Η ζωή είναι σκληρή αλλά δίκαιη. Οι άνθρωποι είναι άδικοι. Αλλά ότι κακό μας συμβεί το αξίζουμε σ'αντίθεση με τα καλά που κάποτε έρχονται για να συνετιστούμε και να γίνουμε πιο άξιοι. Όμως στη ζωή υπάρχει απόλυτη ισορροπία. Όσα καλά τόσα κακά. Το ίδιο μέγεθος. Το θέμα είναι να μπορούμε εμείς να κρίνουμε και το κυριότερο να αυτοκριθούμε σωστά για να γίνουμε καλύτεροι και να αξίζουμε τα καλά. Γιατί το μόνο πράγμα που πραγματικά δίνει νόημα στη ζωή είναι αυτό. Το να γινούμαστε κάθε μέρα λιγάκι καλύτεροι. Καλύτεροι άνθρωποι. Καλημέρα μας...

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Νύχτα Μαγιού...



Το φεγγάρι βρίσκεται στη μισή διαδρομή του. Φυσάει απαλό ανοιξιάτικο αεράκι, αυτό που στέλνει ρίγη στο απαλό γυναικείο κορμί. Έξω απόλυτη σιωπή, που διακόπτεται απ'το ήρεμο γαύγισμα κάποιου σκυλιού ή το απαλό θρόϊσμα των ξανθών σταχυών. Εσύ κι'η ψυχή σου. Εσύ κι'ο Θεός...

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Λαϊκή ρήση...



Η λαϊκή ρήση λέει πως οι γυναίκες είναι όσο φαίνονται κι'οι άντρες όσο νοιώθουν. Για μένα οι γυναίκες 2 ηλικίες έχουν. Κάτω των 18 και πάνω των 18. Το ότι πάντα ρωτάω την ηλικία τους είναι καθαρά από ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Απ'εκεί και πέρα καμιά σημασία δεν έχει η χρονολογική ηλικία της, αν σ'αρέσει σα γυναίκα  ή αν δεν σ'αρέσει. Ούτε η εμφάνισή της. Γιατί η κάθε γυναίκα είναι ο καθρέφτης του άντρα, είτε του δικού της, είτε κάποιας άλλης, ακόμα κι'άγαμου κάποιες φορές. Καληνύχτα μας...