Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Το νόημα της ζωής...



Μην ψάχνεις το νόημα της ζωής. Δεν υπάρχει. Η ζωή είναι κενή, χωρίς νόημα. Από σένα εξαρτάται αν θα γίνει καινή, γεμάτη νόημα. Εσύ θα βάλεις το σκοπό και το νόημα της ζωής σου και θα τ'ακολουθήσεις. Δική σου είναι η ζωή. Ζήσε την. Καληνύχτα...

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Bulling...



Υφίσταμαι 'bulling' λόγω ... διαφορετικότητας. Εδώ και μια βδομάδα, κι'ειδικά χθες, μ'έχουν 'πεθάνει' στο bulling (ελπίζω έτσι να γράφεται) επειδή είμαι πενηντάρης. Με βάση τα κοινωνικά δεδομένα πρέπει σαν πενηντάρης να παίζω με τα εγγονάκια μου, να τη βγάζω στον καφενέ με πιλότα και τάβλι, να ξενυχτάω μέχρι τις 10, νά'χω προβλήματα στύσης, να βγάζω 'γκόμενες' μόνο επί πληρωμή και το κυριότερο, οι μόνοι μικρότεροι και ειδικά μικρότερες που θα πρέπει να συναναστρέφομαι πρέπει νά'ναι οι γιατροί κι'οι νοσοκόμοι. Κι'όταν με ρωτάνε τι δουλειά κάνω, οι μόνες απαντήσεις που γίνονται δεκτές είναι μια δουλειά, ειδικά με καλό στάτους, ή στην εσχάτη άνεργος, πού'ναι και το πιο φυσιολογικό σήμερα, αν μη τι άλλο για να μη σε βλέπουν με μίσος αν πεις 'τραπεζοϋπάλληλος' ή 'δημόσιος υπάλληλος'. Κι'όπου πω 'φοιτητής' γελάνε. Αυτό μπορώ να το διορθώσω. Μπορώ να λέω συγγραφέας, που ταιριάζει με τα γκρίζα μαλλιά μου και τα σαγηνευτικά μου βλέμμα και χαμόγελο, αφού εδώ και χρόνια γράφω στο blog μου κι' αλλού, άσχετα με το ότι ακόμα δεν έχω εκδοθεί σε χαρτί. Οπότε είμαι συγγραφέας που, σαν καλλιτέχνης που είμαι, τώρα φοιτώ στο κολλέγιο για να γίνω γνώστης και των επισιτιστικών τεχνών και δη των μυστικών της ηδονιστικής γαστρονομίας, για να εμπλουτίσω την ηδονιστική μου τέχνη, που απ'ότι φαίνεται είναι και το ταλέντο μου. Για τα υπόλοιπα δε μπορώ να κάνω κάτι. Ναι, είμαι πενηντάρης, αλλά είμαι αρσενικό (απ'ότι μου επιβεβαιώνουν συνέχεια). Κι'ένα αρσενικό δεν έχει ηλικία για να αποφεύγει να κάνει ότι τον ευχαριστεί ή ότι μπορεί να προσφέρει άπλετη ευχαρίστηση όπου θέλει. Σόρρυ που δεν ανήκω στο πλήθος. Δε μπορώ. Ξεχωρίζω εκ φύσεως έστω κι'αν προσπαθώ να περάσω απαρατήρητος αρκετές φορές. Και δεν φταίω εγώ γι'αυτό.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Απόψε, αύριο, μεθαύριο...



Φαντάσου πως σήμερα ήταν η τελευταία σου μέρα. Πως το αύριο δεν θα υπάρξει. Φαντάσου τώρα όλα αυτά που θά'θελες να κάνεις και δεν έκανες ποτέ. Αλλά συνάμα φαντάσου κι'όλα αυτά που έκανες κατά καιρούς και μετάνοιωσες, όλα αυτά τα λάθη που είπες πως θα διορθώσεις κάποτε και δεν τα διόρθωσες ποτέ, όλες τις συγγνώμες και τα σ'αγαπώ που δεν είπες ποτέ, όλες τις αγκαλιές και τα φιλιά που δεν έδωσες και δεν έκανες ποτέ. Μετά φαντάσου πως αύριο είναι η τελευταία σου μέρα. Έχεις μια μέρα καιρό για να κάνεις όλα αυτά που σκέφτηκες πιο πριν. Και πως δεν τα προλαβαίνεις και πρέπει να τρέξεις να κάνεις όσα περισσότερα μπορείς. Κάντα. Αύριο μπορεί να είναι η τελευταία σου μέρα, αν τελικά υπάρξει. Κι'αν τελικά αύριο δεν θά'ναι το τέλος, νά'σαι σίγουρος πως μεθαύριο θά'ναι μια εντελώς διαφορετική ζωή, μια καινούρια ζωή για σένα. Θά'σαι ένας καινός άνθρωπος. Φτάνει να φροντίσεις ποτέ ξανά να μην αφήσεις εκκρεμότητες για την τελευταία μέρα της ζωής σου. Και να θυμάσαι. Μπορεί τα ναι να μας χαρίζουν την ηδονή, αλλά τα όχι μας χαρίζουν την ευτυχία. Καληνύχτα...

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Εγκλήματα κολλάρου και στολής...

2500 χιλιάδες ευρώ για ένα μπουκαλάκι αντιβίωση για την πνευμονία σαν τελευταία λύση. Μετά μόνο ένα θαύμα μπορεί να σώσει τον ασθενή. Κι'αυτό επειδή κάποιοι εγκληματούσαν επί ενάμισυ μήνα προσπαθώντας να βρουν λύσεις μέσα από βιβλία μόνο και μόνο για να μην παραδεχθούν πως δεν ξέρουν τη συγκεκριμένη περίπτωση και δε μπορούν να κάνουν τίποτα. Ο εγωισμός νίκησε για άλλη μια φορά. Και το έπαθλό του πολλές ζωές μιας και ένας 18χρονος ασθενής επηρεάζει όλους τους γύρω του, ολόκληρες οικογένειες. Υποθέτω τώρα οι συγκεκριμένοι εγκληματίες θα λένε πως δεν φταίνε. Και θα συνεχίσουν να εγκληματούν στον επόμενο που δεν θα ξέρουν τι να κάνουν, όπως και στον προηγούμενο που δεν ήξεραν τι να κάνουν. Και μετά διερωτάσται γιατί αυξήθηκαν τα ποσοστά των φασιστικών κομμάτων και γιατί αυξήθηκε η κακία στον κόσμο. Απλά επειδή αυξήθηκε ο πόνος. Και ούτε εμείς ξέρουμε, λόγω εγωισμού και πάλι, πώς να τον απαλύνουμε. Ευτυχώς που υπάρχει Θεός.

Υ.Γ. Τα πιο πάνω αφορούν σ'αληθινό περιστατικό που λαμβάνει χώρα απ'τον Ιούλη φέτος. Και δυστυχώς οι πλείστοι πρωταγωνιστές, θύτες και θύματα, είναι πολύ γνωστοί μου και του στενού οικογενειακού μου περιβάλλοντος. Το ξέρω, όλα είναι μέσα στη ζωή. Ακόμα και τα εγκλήματα. Απλά τα μαθαίνουμε μόνο όταν γίνονται σε δικούς μας ανθρώπους. Γιατί βλέπετε τα ΜΜΕ προβάλουν μόνο όσα πληρώνουν καλά. Και οι υπεύθυνοι κάνουν ότι καλύτερα έχουν μάθει να κάνουν σ'αυτήν την κοινωνία και μ'αυτές τις κυβερνήσεις που κακά τα ψέματα μας αξίζουν και με το παραπάνω. Να αποποιούνται τις ευθύνες για τις οποίες τους τοποθέτησαν στις συγκεκριμένες θέσεις για να αναλαμβάνουν. Εκείνο που δεν σκέφτηκαν είναι πως θα είμαι η κόλασή τους στην κόλαση που θα πάμε.

Υ.Γ.2 Ακόμα κι'αν θεραπευτεί πλήρως απ'την πνευμονία, πάλι μόνο ένα θαύμα τον σώζει για να ξαναγίνει 'κανονικός άνθρωπος' μιας και ο εγωισμός των θεράπωντων του δημιούργησε σοβαρής μορφής μυονευροπάθεια. Τώρα το πως 'κάναμε ότι μπορούσαμε' μπορεί να σημαίνει 'δεν κάναμε τίποτα γιατί δεν ξέραμε' δεν έχω ακόμα καταλάβει. Ποτέ δεν ήμουν τόσο έξυπνος, κι'ας ήμουνα περισσότερο από τόσο.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Αλητάκι...



Να θυμάσαι. Εγώ, που με κρίνεις, κατακρίνεις και καταδικάζεις, εγώ προσωπικά κι'ο κάθε ένας εγώ, σίγουρα δεν είμαι απ'τους καλύτερους ανθρώπους που έχει αυτός ο κόσμος, ίσως νά'μαι κι'απ'τους χειρότερους, αλλά μάλλον είμαι όλα αυτά που εσύ είτε φοβάσαι να είσαι, είτε δε μπορείς να είσαι, είτε απλά δεν παραδέχεσαι πως είσαι. Και σκέψου πως αν υπάρχει κόλαση, θά'μαστε μαζί. Οπότε σκέψου καλά πριν κάνεις εχθρό σου κάποιον που ποτέ δεν θα μπορείς ν'αποχωριστείς απ'την ζωή σου. Γιατί εγώ θα συνεχίσω νά'μαι αυτός που είμαι, και θα συνεχίσω να γελάω. Κι'ας κλαις για σένα. Καληνύχτα...

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Το τελευταίο τσιγάρο...



Νομίζω πως ένας απ'τους λόγους που δεν αποφασίζω να κόψω το κάπνισμα παρά τη ζημιά που μου κάνει, όπως σ'όλους τους καπνιστές, είναι αυτό το τελευταίο τσιγάρο μαζί με την Zero, στο τέλος της μέρας. Κάνοντας απολογισμό της μέρας, των εμπειριών που αποκόμισα, θυμούμενος τις σκηνές που έζησα, τους ανθρώπους που συνάντησα ή συνομίλησα, βλέποντας εμένα τη θέση μου και τη συνεισφορά μου στον κόσμο και στο σύμπαν αυτή τη μέρα που είναι ήδη παρελθόν. Διότι τα πάντα στη ζωή μας είναι παρελθόν. Το παρόν μόνο μια στιγμή και το μετά, το αύριο, ίσως ποτέ δεν υπάρξει. Καλό είναι λοιπόν το παρελθόν που έχουμε φτιάξει και αποθηκεύσει στο σκληρό δίσκο του μυαλού και της ψυχής μας να μας χαρίζει χαμόγελα και ηρεμία. Αν μη τι άλλο, αν το μετά δεν υπάρξει, το τώρα να είναι επιβράβευση του πριν, είτε του πριν πολύ καιρό, είτε του πριν λίγο, είτε του μόλις τώρα. Και αν το μετά δεν υπάρξει, το τέλος του τώρα και του μέχρι τώρα να μας βρει μ'ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, στα μάτια, στην καρδιά... Καληνύχτα...

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Διαφορετικά...



Τίποτα δεν χαρίζεται σ'αυτή τη ζωή... Ή κερδίζεται ή δανείζεται. Εμείς χρωστάμε στη ζωή, όχι αυτή... Κι'ο κόσμος ήταν εδώ πριν από μας...

Κάποιος μου είπε σήμερα 'Έπιασες το νόημα της ζωής'. Τι να το κάνω όμως όταν το νόημα της ζωής του καθ'ενός γύρω μου δεν έχει σχέση με το δικό μου και θέλει να επιβάλει το δικό του νόημα? Ίσως γι'αυτό πάμε όπου πάμε. Επειδή ο καθένας μας αντί να πιάσει το νόημα της ζωής ή έστω της δικής του ζωής, πιάνει τη ζωή του άλλου για να στηρίξει τη δική του που δεν έχει νόημα...

Κανείς δεν πρέπει να ανέχεται. Μόνο να δέχεται. Αν δέχεσαι, ότι δέχεσαι, το δέχεσαι μέχρι εσχάτων. Αν απλά ανέχεσαι, έρχεται στιγμή που σπας επειδή δεν έχεις πλέον αντοχές για να συνεχίσεις ν'ανέχεσαι ή επειδή πλέον δεν σε συμφέρει να ανέχεσαι. Το πρόβλημα με τους ανθρώπους είναι πως οι πλείστοι είμαστε τόσο εγωιστές που απλώς ανεχόμαστε ενόσω δεν είναι εναντίον μας ή μέχρι να χρειαστεί να γίνει υπέρ μας και δε μπορεί. Κι'αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στις ανθρώπινες σχέσεις, όλως των ειδών. Όχι η διαφορετικότητα αυτή καθ'εαυτή. Το ότι ανεχόμαστε και δεν δεχόμαστε την διαφορετικότητα και ακόμα περισσότερο την ανωτερότητα του άλλου σε σχέση με μας...

 Όλα περνούν και ξανάρχονται. Και τα κακά και τα καλά. Σαν ταινία. Πρόσεχε μόνο το play ποιας ταινίας θα πατήσεις. Γιατί μόνο play έχει. Και θα πρέπει να τη δεις / ζήσεις μέχρι το τέλος...

Όλα είναι αλληλένδετα. Τίποτα δεν είναι ανεξάρτητο ή αυτόνομο. Γι'αυτό κι'όλα αλληλεπηρεάζονται. Αυτό που λέμε 'αλυσιδωτές αντιδράσεις'. Να τις περιμένεις, ακόμα κι'αν δεν είσαι εσύ που φρόντισες να συμβούν. Πάντα...

Τα μισά πράγματα είναι στο χέρι σου. Στα άλλα μισά μη δώσεις σημασία. Κι'αυτά που είναι υπεράνω σου απλά δέξου τα και προχώρα.